Het vermoeide afval.
IK ben bezig met het lezen van de vermoeide samenleving van
Byung-Chul Han. Een van de thema ’s is dat wij de aloude commando samenleving
verlaten, van gebod en verbod en over gaan naar een prestatiesamenleving. We hoeven eigenlijk geen bazen meer te hebben
om ons te motiveren/disciplineren om prestaties te verrichten, dat hebben we
verinnerlijkt en zijn elke dag uit om een prestatie te leveren. Er zit nog een
hele filosofische argumentatie achter, maar we worden wel moe van dat
presteren. We hebben geen tijd meer voor contemplatie en ruimte om even niet te
presteren.
Het was natuurlijk niet leuk als je als je als product was
gebruikt, dat je daarna in alle rust je afvalfase inging. En met een beetje
pech werd je nog verbrand. Met de circulaire economie is er een eind gekomen
aan die rust, je moet als afval, net als mensen weer presteren. Het liefst weer
op het oude niveau. En dat niet een keer en dan weer rust, maar het liefst elke
keer weer terug in het productieproces. Met als gevolg het vermoeide afval.
Afval blijft een spiegel aan ons voorhouden, het geeft weer
hoe we met onszelf en de natuur waarmee we verbonden zijn omgaan.
